dyzack
Gig Seeker Pro

dyzack

The Hague, South Holland, Netherlands | SELF

The Hague, South Holland, Netherlands | SELF
Band Folk Avant-garde

Calendar

This band hasn't logged any future gigs

This band hasn't logged any past gigs

Music

Press


"Terugkerende droom over een zelfmoord ( weblog-dutch )"

Wat doe je als je vader zelfmoord pleegt? Let wel: je bent nog een kind. Veel keus heb je niet. Je gaat door, door met leven. Toch blijft het ergens in je hoofd spoken. Of je het nu wilt of niet, het blijft je achtervolgen. Tot in je dromen. En bereik je de leeftijd dat je net zo oud bent als je vader.

In deze bizarre, steeds terugkerende droom komt de vader door een medische ingreep weer tot leven. Maar zoals te verwachten: niets is zoals het was. Verward schrik je op uit je slaap. Het moet er uit. Je moet het kwijt. De surrealistische droom vormt de basis van het nieuwe album van de Haagse singer/songwriter dyzack (zonder hoofdletter).

De titel ‘This Mangy Soul’ staat voor de schurftige ziel. Het is het vierde en tot nu toe meest persoonlijke album van dyzack. Het Haagse gitaarwonder, in het dagelijks leven Erik Hofland, werd in 1999 nog bekroond met een zilveren harp. Met misschien wel het mooiste Nederlandse album van 2011 is hij terug van eigenlijk nooit weggeweest.

Veelzijdigheid

Erik Hofland speelt op ‘This Mangy Soul’ alle instrumenten zelf. Dat op zich is al een hele prestatie. Want bij sommige artiesten wil dat nog wel eens verkeerd uitpakken, maar dyzack excelleert op alle instrumenten. Tussen 2005 en 2011 componeerde hij muziek voor het theatergezelschap Vis à Vis en dat betaalt zich nu uit. De arrangementen staan als een huis. Bij elke luisterbeurt word ik weer verrast door de veelzijdigheid en verrassende wendingen.

De muziek klinkt heel filmisch. Ik hoor flarden van ‘Once Upon A Time In The West’ van Ennio Morricone (luister naar het geweldige, instrumentale ‘Off Day’s Grace’). Soms moet ik denken aan Ry Cooder’s ‘Paris, Texas’ (‘This Beautiful Place’). En op andere momenten hoor ik de blues van The Rolling Stones (‘You Make My Day’) of The White Stripes (‘Zombie Trail’) voorbij komen. Maar het is dyzack die het zich allemaal eigen maakt.

Verlies en angst

Met een onderwerp als een vader die zelfmoord pleegt, liggen verschillende gevaren op de loer. Gelukkig verliest dyzack zich nergens in zelfmedelijden of woede. Zo zingt hij in ‘Faded To Soul’, één van de vele hoogtepunten: ‘Out of sight / Out of mind / A replaceable piece / In this heart I have’. Daarmee is ‘This Mangy Soul’ een verzameling songs geworden over verlies en angst, waarin iedereen zich kan herkennen. Zoals bijvoorbeeld in ‘The Race’: ‘Wonder how I do / A wish for love from a fool / Maybe some will be hurt’.

Bij de popstad Den Haag denk je altijd meteen aan Golden Earring, Anouk, Kane en Di-rect. Niks mis mee natuurlijk, maar het talent van dyzack wordt daarbij behoorlijk tekort gedaan. Erik Hofland is het best bewaarde geheim van de Haagse muziekscene. Wat mij betreft moet daar snel verandering in komen. Zijn vader kan trots zijn op zijn zoon.
- Rob Vlastuin


"dyzack singer - songwriter ( dutch )"

In 1999 werd de Haagse Erik Hofland (Dyzack) binnengehaald als gitaarvirtuoos en singer-noisewriter.

Zijn debuut The Rat Dance Refizz noemde hij The Best Of Mijn Pubertijd. Na een adempauze is hij terug met This Mangy Soul. Een plectrum vormt het lijf van de vlinder op de hoes, zijn gitaar- en mondharpspel is nog altijd ongemeen sterk en dynamisch en hij ontpopt zich ook als een allround muzikant (hij bespeelt alle instrumenten). Onder de 10 persoonlijke, soms erg surrealistische tracks zijn er een paar die meteen pakken, het merendeel van de rest is donker, niet simpel te doorgronden of grijpt je angstaanjagend bij de keel. De albumtitel betekent 'schurftige ziel' en in de liedjes verwerkt de zanger het verlies van zijn vader die zelfmoord pleegde op een leeftijd die hij nu ook bijna zelf heeft bereikt. Verlies en angst verwerkt in muziek, om anderen een hart onder de riem te steken, zo verklaart hij. Prachtige cd.

Label: To Tangle Tunes Record/dyzack.com - Willem Jongeneelen


"dyzack - This mangy soul ( english )"

This Mangy Soul sees Dyzack return to the accoustic singer-songwriter format of his early career. Before you go ‘God, not another one’ you should know that This Mangy Soul has little to do with the soothing sentiments of Bon Iver or the Tallest Man on Earth. Instead it echoes the fiery temper of Captain Beefheart’s avant-garde blues rock. As far as I’m concerned it’s the most surprisingly beautiful Dutch release of the year, even though it takes some concentration and patience for to discover.
In 1997 the Dutch Rock & Pop Institute (NPI) released the compilation CD Characters as part of its Unsigned Project. The CD contained 24 professional recordings by young Dutch singer/songwriters. A couple of the early tweeners contributing went on to have flourishing musical careers, most notably Racoon and Joep Pelt. The artist that stood out of the pack and deservedly got signed first was Erik Hofland aka Dyzack. I remember being highly impressed by Hofland’s virtuous and manic guitar playing. Each of his three contributions to Character (Haunt, Wheeply Soul and Roll Over White Eyes) radiated a sense of urgency and fright that overshadowed the efforts of his contemporaries.In the years surrounding his debut album The Rat Dance Refizz (1999) Dyzack was a rising star indeed, winning national prizes and a performing at showcase festivals around the world. Personally I felt that the critically acclaimed debut, recorded with Martijn Bosman of Gotcha! on drums and Rob van Donselaar on keys, did not have the edge of Hofland’s earlier solo recordings, but it was still better than anything Dutch out there at the time. Unfortunately, the ‘most talented’ phase is over before you can say ‘disappointing sales figures’. Polydor music broke with Dyzack after his sophomore album Neurotic Jackpot (2000) does not do to well and stays way behind Racoon’s Till Pigs Fly released in the same year. Dyzack has since been making music free from commercial pressure, self-releasing the occasional CD, composing music for the theatre and collaborating with artists outside of the realm of popmusic.
This Mangy Soul is Dyzack’s fourth album. It feels like a comeback album, not only because of the return to his acoustic roots, but also because it has the same sense of urgency as his early recordings. This has everything to do with the fact that Hofland has now reached the same age his father had when he committed suicide. This Mangy Soul is inspired by a bizarre dream in which Hofland sees his father being resurrected after a medical procedure, but soon realizes nothing is what it used to be.
For the first time since the Rat Dance Refuzz Hofland displays his unequalled skills as an experimental blues guitarist. On bluesy tracks like Whatever It Moves, Zombie trail and Off day’s Grace we are tricked into thinking that are at least three or four guitar tracks when I suspect it’s just a single track of Hofland’s inimitable fingering. The slower tracks share an ominous quality that is sometimes emphasized by excellently string arrangements. Perhaps, like Hans Zimmerman’s Inception, this sensation resonates the subconscious notion that everything is just a dream, that is ready to collapse. A beautifully constructed dream it is, filled with great affection and regret. It almost makes you forget that after all these years Erik Hofland is still singing like a cartoon ghost pirate. - Manou Chen


Discography

1999 - The Rat Dance Refizz
2000 - Neurotic Jackpot
2005 - Somewhere There's a Monkey Laughing
2010 - Una Suna?
2011 - This mangy soul

Photos

Bio

Explosive guitar riffs and a melancholic voice; those are Dutch one-man band dyzack’s trademarks.
He made various studio albums, performed on famous festivals in and out of the Netherlands, got raving reviews and earned famous prizes. He wrote music for Dutch theatre groups, hence his songs may have a film music kind of feeling. His latest and most intimate album, This Mangy Soul, came about because of a bizarre recurring dream he had. The album recounts the fictive story of how his father comes back to life after a morbid medical procedure. Dyzack lost his father at young age to suicide. The ten album songs are infused with the dilemmas of life and loss, but all have a different sound. Some of them bluesy, some melancholic, some witty.