GOOSE
Gig Seeker Pro

GOOSE

Kortrijk, Flanders, Belgium | Established. Jan 01, 2006 | MAJOR

Kortrijk, Flanders, Belgium | MAJOR
Established on Jan, 2006
Band Rock Electronic

Calendar

Music

Press


"Veel synth, weinig stoomboot"

Goose kwam zijn nieuwe plaat voorstellen in de AB, maar deed dat met een set die pas in de tweede helft kippenvel bezorgde.
What you need, het vierde album van Goose, werd door de Kortrijkse band zelf aangekondigd als ‘hun meest emotionele plaat tot dusver’. Dat uit zich in zachtere ritmes en meer bedachtzame teksten, maar zorgt ook voor gedonder in de liveshow, want daar is Goose traditioneel een roedel hellehonden die het podium onder kwijlen met testosteron.

Daarvoor bestaan doorgaans twee oplossingen: ofwel de hele set rustig houden, ofwel de nieuwe nummers harder door de luidsprekers jassen. Goose koos voor optie drie: de boel in twee splitsen. Ze trapten de set af met ‘What you need’, ‘So long’ en ‘In the air’ - drie van de betere nummers op de nieuwe plaat, maar toch kwamen de falsetto’s van zanger Mickael Karkousse minder tot hun recht en klonken de baslijntjes ietwat plastic. Het vormde een openingssalvo dat veel synth en weinig stoomboot was: de vuile elektrorockband van weleer klonk ver weg.

Extra discoballen

Tot ‘Call me’ met een spetterende lichtshow en een dreunende bas twee paar extra ballen om gegespt kreeg. Dat was nodig, want op plaat had die nieuwe single veel weg van een eunuch. Vanaf dan zat het spel op de wagen met een best of uit de voorbije tien jaar.

Voor ‘Control’, ‘Bring it on’ en ‘Can’t stop me now’ had Goose al het licht uit het heelal meegebracht, en plots leek Karkousse zich weer te herinneren hoe je op een podium moet staan: stevig, zelfzeker, gepassioneerd. ‘Crowd go wild’, zong hij, terwijl Dave Martijn zijn keyboard haast in twee headbangde. Hij had gelijk.

Tegen de finale van ‘Words’ hadden we de herinneringen aan het makke openingskwartier er al uit gezweet, en dan moest de moker van ‘British mode’ nog komen: één van de beste Belgische nummers ooit, en wie het tegendeel beweert krijgt de basgitaar van Tom Coghe voor de kop.

Wanneer een discobal uit het zwerk zakte voor een zinderend ‘Synrise’ was de zaak helemaal beklonken: tot op de parking hoorden we mensen ‘oeoeOEOEoooeee’ zingen. Wedden dat ze dat volhouden tot op de Werchterwei? - De Standaard


"De 10 beste concerten van Rock Werchter 2016"

10. Goose (zaterdag, Main Stage)
Nog nóóit is een concert van Goose 'niet je dat' gebleken. Ook in Werchter was het nadien weer een beetje bijkrabbelen. Wat Goose doet lijkt makkelijk, maar vergeet het. Of hoe ballen soms nóg wat verder kunnen indalen.

Lees hier de recensie. - Focus Knack


"Goose op Rock Werchter: God-de mens 0-1"

De Belgjes op de Werchterposters zijn er al lang niet meer om rond de middag de trommelvliezen te masseren in afwachting van de laatste kutgroep uit Engeland. Goose stond hoog op de affiche en waarom de fuk niet.

What's the fuss?

Doorheen de jaren nochtans al genoeg steekproeven ondernomen, maar nog nóóit is een concert van Goose 'niet je dat' gebleken. Au contraire, het was nadien altijd een beetje bijkrabbelen. Kortom: Goose ondergaan is nog altijd een zekerder belegging dan u binnenbroddelen op de Gentse vastgoedmarkt.

Toch niet beter de toog opgezocht?

Dat had u niet eens overwogen. De kunst van Goose is dat het allemaal zo makkelijk lijkt: schallende scheepshoornsynths, Depeche Mode-achtige berijdingen van elektronische praal, carbonnetjes van Fade to Greyvan Visage afscheiden.

Vergeet dat. Wat Goose met de garde te lijf gaat, zijn geen maniërismes, geen verwezenlijkingen van anderen. De backdrop bestond uit hun vier gezichten en je kon wel doordenken waarom. Alleen déze jongens kennen de sleutel tot het geslaagd combineren van kekke harmonieën, V-gitaarsolo's, vette dancedeunen, afgevijlde poprefreinen en adequate aanwendingen van de hi-hat. Allemaal zaken die God van zijn ontwerptafel en in onze nek heeft geveegd, denkend dat we ook dát wel weer zouden versjteren. We showed Him.

Come Home mondde, anders dan de plaatversie, uit in vlezige jarenseuventigrock. De ballen van Call Me bleken nog een stuk verder te kunnen indalen. En niet afsluiter Synrise maar wel Can't Stop Me Now deed de saamhorigheid pieken op een wijze die ganzenvel teweegbracht. En wéér: beetje bekomen na afloop.

Materiaal voor uw Snapchatverhaal?

Elke keer als zanger Michael Karkousse zijn mond wijd opensperde, wist je: nog altijd neemt hij zo'n zoveelste triomftocht niet voor lief. Houden zo. (K.B.) - Focus Knack


"Goose triomfeert op Rock Werchter: iemand nog een aardbeving?"

Kon het fel bijgetrimde, radiovriendelijkere Goose nog steeds een festivalweide de baas? Idiote vraag. Natúúrlijk konden de boys dat!

"We hebben dan misschien net een popplaat uit, dat betekent niet dat we geen nasty motherfuckers meer zijn." Zoiets moeten de mannen van Goose ongeveer hebben gedacht - dat gokken we, althans. Zeker, de puike synthpopsongs van zijn vierde cd 'What You Need' klonken helder en fris. Maar het grote publiek hunkerde natuurlijk naar de feestanthems.

"Aha!" hoorde je de wei denken toen de langzaam opdoemende orkaan 'Control' op volle kracht kwam. Want u was na een hele dag rock en songwriters wel toe aan een flinke lap dance. Uit 'Come home' werd nu al een meezinger gepuurd - over een jaartje zingt iedereen die "oe-oe-oe's" mee. 'Call me' ging binnen als zoete koek. Geweldige song, ook in zijn poweruitvoering met aangedikte gitaarriff. 'Bring it on', met zijn straaljagersynths en pompende dubbele basdrum, was een stomp in de maag. Tien jaar na hun geboorte delen de songs van het zinderende debuut nog steeds uppercuts uit.

Goose een braaf popgroepje geworden? Maak dat de ganzen wijs
Wat zag er cool uit? Frontman Mickael Karkousse die zijn microfoonstatief als een zwaard in de lucht stak en nét geen "Freedooom!!!" brulde. Braveheart zou goedkeurend hebben gegromd. Verder op de barricades hing 'Can't stop me now' te headbangen: 2000 volt en bloedende oren. U liet zich gewillig geselen en dat was mooi om te zien. 'Black gloves' sloot naadloos aan, de synths in overdrive, de beats meedogenloos als sloopkogels. Ook fijn om Dave Martijn weer zo vaak te zien gitaar spelen. You go, bwoy!

'Words', de kraker die Depeche Mode vergat te schrijven, onderstreepte niet alleen het popinstinct van de Kortrijkzanen maar zette ook zijn feeling voor klassieke synth-texturen in de verf. Hoor die keyboards loeien! Hoor die duizenden schedels vibreren! Iemand nog een aardbeving? 'Low mode' trok kraters door de wei. Oh ja, en Belpopklassieker 'Synrise' turnde de massa om tot een vervaarlijk zwalpende oceaan.

Goose een braaf popgroepje geworden? Maak dat de ganzen wijs. - De Morgen


Discography

ALBUM 4 - What You Need

  1. What You
    Need
  2. Trip    
  3. So Long     
  4. Call Me           
  5. Holding
    Hands
  6. Nightfall                  
  7. In The Air*           
  8. Come Home             
  9. Fall Fall
    Fall          
  10. Where Are
    We Now   
  11. Make It             
  12. Forever               

ALBUM 3 - Control Control Control

  1. CONTROL              
  2. REAL                      
  3. UNITED                 
  4. LUCIFER                
  5. YOUR WAYS         
  6. MODERN TIMES       
  7. COME ON STRONG 
  8. FATAL                
  9. RIGHT IN THE
    GAME     
  10. RISE AND FALL              





ALBUM 2 - Synrise

  1. SYNRISE  
  2. CAN’T STOP ME NOW
  3. AFTER
  4. LIKE YOU
  5. AS GOOD AS IT GETS
  6. HUNT
  7. WORDS
  8. BEND
  9. IN CARS
  10. STARING

ALBUM 1 - Bring It On
  1. Black Gloves 
  2. British mode 
  3. Girl 
  4. Bring It On
  5. Slow Down 
  6. Check 
  7. Modern vision 
  8. 3T4
  9. Low Mode 
  10. Everybody 
  11. Safari Beach 

Photos

Bio

Described by The Guardian as an ‘onstage powerhouse, successfully bridging the gap between electronic music and rock’, GOOSE has continued to make big waves after the release of its much-hyped debut album Bring It On (2006) on Skint Records. Their second album Synrise (2010) not only saw the band working with Peaches (on the highly addictive title track), they also enlisted

legendary Pink Floyd designer Storm Thorgerson to create the artwork.

The third album Control Control Control (2012) was recorded live in the studio by Paul Stacey (Noel Gallagher) and Dave Sardy (Oasis, ZZ Top) and released on GOOSE’s own label Safari Records. The album got a glowing reception and was recently chosen electro album of the month by Mixmag.

Four years after their latest album GOOSE releases ‘What You Need’ (2016), perhaps the most  emotional album in their career. The youthful grooves and beats that are so typical of their debut ‘Bring It On’ (2006) are now enriched with strong melodies and live anthems. But the whole undeniably retains the unique GOOSE DNA. The group has evolved and, stripped off its youthful naivety, no longer eshews mature themes such as loneliness, isolation, regret, but also love, warmth and euphoria. In short, on ‘What You Need’ GOOSE sounds more confident and sophisticated than ever. 

After more than 400 concerts around the globe, their stage talent is well known. Willing to offer more than just a concert, GOOSE refines each performance by creating a true experience of music, lights and loads of energy. 

Band Members